بی شک بد حجابی یکی از بزرگترین ناهنجاری های کشور در دوران حاضر است که هرچه می گذرد بیشتر و بیشتر فضای کشور را آلوده می کند. وضعیت ناهنجار برخی زنان و دختران امروز، به گونه ای است که فاصله اندکی تا بی حجابی دارد و به تعبیری می توان آن را نوعی کشف حجاب مدرن نامید.
متاسفانه علیرغم وجود دستگاه های فرهنگی متعدد و اختصاص میلیارد ها تومان بودجه، جز سکوت ، بی برنامگی و انفعال شاهد کوچکترین فعالیت موثری در این حوزه نیستیم. نهاد خانواده هم به عنوان تاثیر گذارترین عنصر بر روی این ناهنجاری، با مقصر دانستن ارگان های دولتی، از زیر بار این مسئولیت شانه خالی می کند.
به هر حال رشد بد حجابی از یک سو، بی برنامگی متولیان فرهنگی و فرافکنی خانواده ها از سوی دیگر سبب شد امید به اصلاح شرایط فعلی کم شود و این حس غلط در فضای عمومی جامعه ایجاد گردد که بیشتر بانوان کشور خواهان این گونه پوشش های ناهنجار هستند. این گونه فرافکنی ها و کم کاری ها سبب شد هر روز بیش از پیش گسترش بد حجابی و بی بندوباری را در جامعه به نظاره بنشینیم و شاهد شلوارهایی باشیم که هر ساله آب می روند، مانتو هایی که هر روز قدشان کوتاه و عرضشان کم می شود، تا عروسک های جذاب تری برای عرضه به جامعه تولید کند. باز هم در جامعه روسری ها و جوراب هایی حراج شوند تا به ارزش های وجودی یک انسان چوب حراج بزنند. باز وقتی در خیابان ها قدم می زنیم زنان و دخترانی ببینیم که بدون توجه به شخصیت والا و ارزش های یک زن، برای ابراز وجود و عرضه خود به جامعه، ظاهری رغت انگیز که خاص فواحش است را می گزینند و هرزگانی که برای بهره بردن از این مانکن های متحرک دست و پا می زنند. باز هم عده ای خون دل بخورند که تابستان خیابان ها دریا کنار می شود! و برخی از زنان و دختران منتظرند تا پوشش متناسب با هوا را تقدیم هرزگانی کنند که له له می زنند برای گرمای تابستان! و باز صدای قهقه های مستانه بی بند و باران فضای ایران اسلامی را متعفن کند . باز ببینیم تاکسی هایی که علاقه ای به سوار کردن آقایان و پیاده کردن خانم ها ندارد. باز شاهد مردان و زنانی باشیم که در خیابان ها پرسه می زنند و رسالت سنگین پاشاندن کانون خانواده را بر دوش می کشند و باز تولید کنندگان و وارد کنندگانی که شرفشان جیبشان است و مسئولینی که حتی با فریادهای رهبری و علما هم از خواب خرسی بیدار نمی شوند.
براستی این چه دردی است که گرفتار آنیم و هر روز ملتهب تر می شود و کاری نمی کنیم؟!
لازم به توضیح نیست که نظریه پردازان غربی به صراحت گفتند برای به شکست کشاندن انقلاب و حکومت اسلامی باید از کوتاه کردن مانتو ها شروع کنیم. با این وضعیت چرا برخی باید بگویند مشکل ما بیرون بودن موی زنان نیست؟! دقیقا مشکل ما از همین جا شروع می شود. فراموش نکنیم افول از ارزش ها پله پله بلکن ذره ذره رخ می دهد، بی آنکه حس کنیم داشته های خود را از دست داده ایم .
وقتی سال ها در کشور آقا زادگان تلاش کردند دوچرخه سواری خانم ها در پارک ها و خیابان ها را نهادینه کنند و آقایان هم برای فرار از منتقدان، به ویلای شمال رفتند! وقتی سال ها با بهره برداری سیاسی ازجوانان ندای آزادی و مدنیت سر دادند و آزادی جنسی و حس غلط هرچه بخواهیم می پوشیم را در جامعه القا کردند. وقتی حتی در بعضی ادارات و سازمانها حداقل های پوشش رعایت نمی شود و در نمایشگاه های بین المللی ناموس یک کشور در غرفه ها به نمایش در می آید. وقتی برخی از الگو های فرهنگی هنری کشور که شب و روز از آن ها تقدیر به عمل می آید مجسمه بی عفتی هستند و سینما جولانگاه هرزگی عده ای معلوم الحال است، وقتی سناریو ها را به سمتی می کشیم تا چند سکانسی هم که شده از الطاف بازیگران بی حجاب خارجی در کنار بازیگرانمان محروم نشویم. وقتی بزرگترین هنر طراحان لباس کشور با آن همه ادعا، معرفی لباس عشایر و زیپ دار کردن چادرهاست. وقتی دانشگاه که قرار بود کارخانه انسان سازی باشد، کارخانه عروسک سازی می شود و هیچ تلاشی برای بهبود شرایط موجود نمی کند و تمام تلاشش متمرکز بر این است که نکند به کسی تذکری داده شود و کسی از دانشگاه برنجد. وقتی پدر مادر ها خود لم می دهند و درون جعبه جادوی ماهواره آنچه نباید ببینند می بینند و مقصر اصلی بی بند باری را حکومت می دانند و می گویند اصلا به کسی چه مربوط دختر ما دست به دست می شود! چنین وضعیتی اصلا جای تعجب ندارد، براستی اگر این چنین نبود باید تعجب می کردیم .
امروز نگرانیمان این است که نکند فضای اجتماعی کشور غورباقه وار به شرایط کنونی عادت کند و ناهنجاری جامعه روزی هنجار شود. نکند زنانمان بی حیا و مردانمان بی غیرت شوند و باز هم آخرالزمان باشد و ببینیم زنانی را که در حالی که پوشیده اند برهنه اند!
بدحجابی در جامعه خود عامل ایجاد وازدگی در برابر فرهنگ بیگانه، گسترش فساد،افت تحصیلی و آموزشی، تضعیف اعتقادات دینی، کم رنگ شدن حضور مثبت زنان در جامعه، ایجاد ناامنی، جلب نگاه های چشم چران و هوسباز، تزلزل نهاد خانواده و ... می شود و هنگامی که جامعه زن را با اندام برهنه بخواهد طبیعی است روز به روز تقاضای آرایش بیشتر و خودنمایی افزون تر از او دارد و هنگامی که زن را از طریق جاذبه جنسی اش وسیله تبلیغ کالاها و دکور اطاق های انتظار و عاملی برای جلب جهانگردان و و مانند اینها قرار بدهد، در چنین جامعه ای شخصیّت زن سقوط می کند و ارزش های والای انسانی او به کلّی به دست فراموشی سپره می شود و تنها افتخار او جوانی و زیبایی و خود نمایی اش می شود و مبدّل به وسیله ای خواهد شد برای اشباع هوس های هرزگان، در چنین جامعه ای چگونه یک زن می تواند با ویژگی های اخلاقی اش، علم و آگاهی و دانایی اش جلوه کند؟
برای حفظ نظام خانواده و به وجود آوردن محیطی سالم و فرزندان پاک رعایت حجاب ضروری است و برای رهایی از وضعیت موجود نهادهای مربوطه باید با نظارت بر تولید، واردات و عرضه البسه، صدور بخش نامه ها مبنی بر لزوم رعایت حداقل های پوشش برای بانوان در سازمان ها، دانشگاه ها، مدارس و حتی مکان های عمومی و برخورد با متخلفین، پرهیز از انجام برخورد های سلیقه ای و تدوین برنامه های دراز مدت جهت فرهتگ سازی از طریق کتب درسی، رسانه ها و .... به سامان دهی وضعیت حجاب در کشور کمک کنند. والدین هم که مسئولیت سنگین تربیت فرزندان را بر عهده دارند، باید ابتدا پایبندی به ارزش ها را در خود ایجاد و سپس در جهت اصلاح فرزندان تلاش کنند و فراموش نکنند اگر خانواده سالم باشد و پوشش را رعایت کنند، جامعه که از اجتماع خانواده ها تشکیل شده، سالم و پایدار خواهد ماند.

  پرينت صفحه