به دلایل زیر در آیندهای نه چندان دور درگیر جنگی خواهیم بود كه نسبت به وسعت آن تصوری ندارم، ولی قرائنی مشخص برای وقوع آن به چشم میخورد.

الف) به طور متوسط هر ٣٠ سال یكبار كشورمان درگیر جنگی وسیع شده است. گذشته از جنگ تحمیلی عراق؛ لطمات جنگ جهانی دوم كه در آن خاكمان را اشغال كردند؛ از مخاطرات شدید ٨٨ سال گذشته بوده است. علاوه بر دو جنگ فوق و جنگ جهانی اول، منازعه های زیر را هم باید در نمایه كشمكشهایی كه كشورمان را متحمل قشونكشی و تنظیم آرایش نظامی و صرف هزینه كرده است، قرار داد.
١ و ٢- تجاوز شوروی و آمریكا به افغانستان
٣- حمله طالبان از پاكستان به افغانستان و ساقط كردن دولت برهان الدین ربانی.
افغانستان و ایران در دوران حكومت طالبان درگیر تنش بودند و یك بار نیز تا مرز جنگ فراگیر پیش رفتند.
٤ و ٥- حمله عراق به كویت و حمله آمریكا به عراق. آمریكایی ها فقط در تصرف عراق در سال 1382 و در طول شش سال پس از اشغال، سه تریلیون دلار هزینه كردند. آیا همسایه بزرگ عراق می تواند از عوارض چنین جنگی مصون بماند!!
٦- جنگهای اعراب و اسرائیل همیشه منطقه را با چالشهای جدی روبرو ساخته است و ایران با نسبتهای مختلف در این نزاعها تأثیر و تأثر داشته است. به عنوان مثال در جنگ ٢٢ روزه غزه، تلاش دیپلماتیك و رسانهای و اطلاعاتی كشورمان به خیزش نسبی جهانی در دفاع از مردم غزه منجر شد.
7- جنگ ظفار در عمان اگرچه انگیزه های توسعه طلبانه داشت، ولی در زمره تمرینهای رزمی نیروهای نظامی كشور محسوب میشود.
ب) مبانی نظری جمهوری اسلامی و پایبندی عملی مدیران عالی و میانی نظام به آرمانهای اسلامی و اندیشه مهاجم و پیشرو امام(ره) امید غرب به تعامل سلطه جویانه با ایران را به یأس مبدل كرده است. خیزش اسلام خواهانه ایرانیان، غرب را با چالشی تمدنی مواجه كرده است كه در شرایط حاضر توسل به گزینه كنترل نظامی، یكی از راههای مقابله با سودای الهی ایرانیان است.
ج) موقعیت ژئوپلیتیك ایران همیشه برای قدرتهای بزرگ جهانی از حیث سیاسی و اقتصادی طمعبرانگیز بوده است. چرا ما باید تصور كنیم ابرقدرتها به تسلط روحانیت شجاع شیعی بر این منطقه وسیع و مهم رضایت خواهند داد!
د) خنثی شدن تلاشهای داخلی دشمن در سه دهه گذشته و به خصوص در سال جاری شاید خصم را به لزوم برخورد نظامی با ما مجاب كند. سفر رهبری به كردستان در كمال امنیت و صمیمیت برگزار شد و ابطال منازعات قومی را رقم زد. رهبری ١٠ روز در استان كردستان و در شهرهای مختلف به میان مردم رفتند و به مسائل قوم ایرانی كرد از نزدیك پرداختند. همه اعضای كابینه به كردستان سفر كردند و بخش قابل توجهی از مباحث و مسائل كردستان بدون آنكه خونی از دماغ كسی جاری شود، در حضور رهبری بررسی شد. ریگی كه در دهه ٨٠ سیستان و بلوچستان را ناامن كرده بود، روی هوا دستگیر شد و حتی محافظین قرقیزش كه وظیفه داشتند او را به پایگاه ماناس در كشورشان برسانند، تنها توانستند شاهد صحنه هایی مشابه لحظات فیلمهای پلیسی باشند.
فتنه سبز نیز در نهم دی ماه و بیست و دوی بهمن ماه از نفس خیابانی افتاد. شورای فكری خارجی فتنه سبز و همپیمانان ماهواره های ایشان، نتوانستند هواداران خود را به تكاپویی وادار سازند. سیل مردم در بیست و دوی بهمن هیچ لكه سبزی را در «خیابان»های تهران باقی نگذاشت. اصلاح طلبان كه روزگاری از سوی آمریكا و اروپا، امید و طرف معقول ایرانی معرفی می شدند در انتخابات شكست خوردند.
با لجاجت و عناد آقایان موسوی و كروبی، امروز عموم چهره های دوم خردادی نیز در موقعیت نامطلوب قرار دارند. دشمن در عرصه سیاست داخلی ایران همه مهره های خود را رو كرده است و اگرچه بد بازی كردن بخشی از بدنه قوه مجریه، خساراتی به انقلاب وارد كرده است و جمعی قابل توجه از نخبگان سیاسی و غیرسیاسی را به موضعگیری كشانده است، ولی این دشمن است كه به طور جدی همه ظرفیت خود را با ناكامی به صحنه آورده و نتیجتا در یك سال همه آنهایی كه با جریان رهبری زوایای مختلف داشته اند را به لطف عجله خویش از گردونه بازی سیاسی بیرون كرده است. گویی انقلاب در سال ٨٨ حجامت كرده است و اینك منتظر بهبود جراحات سطحی وارده است كه البته ممكن است خدای نكرده، عفونت كند.
ه) شخصیت و رفتار اوباما بسیار مستعد تصمیمی سریع و عجولانه برای جنگ است. او در قبال سیاستهای هسته ای ما تا به حال مدام عقب نشینی كرده است و ممكن است برای جبران شكستهای داخلی خود، آمریكا و ایران را به وادی جنگ بكشاند. یادمان نرود رئیس جمهوری اجازه استفاده از بمب اتمی را صادر كرد كه سابقه سیاسی اندكی داشت و به طور غیرمعمول رییس جمهور شد.

اگر گزینه جنگ را محتمل بدانیم، لازم است به مجرای تحمیل جنگ نیز توجه كنیم. كشوری كه نیروی انسانی مناسب برای جنگ با ما داشته باشد كجاست؟! كدام كشور است كه اگر با ما وارد جنگ شود، میتواند به ورود دوستان آمریكایی و اروپایی اش به عرصه كارزار امیدوار باشد؟! ناتو گزینه حامی دشمن آینده ما خواهد بود یا اتحادیه عرب؟! پاسخ روشن است. ناتو از طریق یكی از همسایگان ما كه عضو آن باشد، ما را به جنگ خواهد كشاند. تركیه تنها گزینه پیشروی غربی هاست، چون تنها همسایه دیگر ما كه همپیمان آمریكا و ناتوست، جمهوری آذربایجان است كه ظرفیت اداره جنگ را ندارد. ارتش تركیه كه دهه های متمادی اداره كننده كشور بوده است، هنوز هم می تواند دولت اسلامگرای این كشور را براندازد و به اقدامی عجولانه دست بزند. به یاد داشته باشیم كه در دو سال گذشته دستكم دو كودتای ارتش در این كشور خنثی شده است و بیش از ١٠٠ نفر نظامی بازداشت شده اند.

جنگ پدیده مذمومی است، اما اجداد ما بر روی زین اسب بزرگ شده اند تا مردانی شجاع از ملتی بزرگ حراست كنند. ما اگر جنگ كنیم، قطعا خاطره ای تلخ در خاطر دشمن رقم خواهیم زد. ما ایرانیان در قرن حاضر و پیش از سال 57 هیچگاه شروع كننده جنگ نبوده ایم و البته باید اذعان كنیم كه با وجود حاكمانی فاسد و وابسته هیچگاه توان حمله به هیچ دشمنی را هم نداشته ایم. امروز و در جمهوری اسلامی نیز ما قصد حمله به هیچ دشمن و رقیبی را نداریم، ولی واقعیت تلخ این است كه دشمن با ما مشورت نمیكند و ممكن است همه دستاورد ٣٠ ساله خود را در عرض چند ماه نبرد از دست بدهیم. اگر احتمال مطرح شده قابل توجه است، باید همه ملزومات یك دفاع هوشمندانه را فراهم كنیم. لازم است ما ایرانیان بر گرد رهبر حكیم خود وحدت كنیم و همه عناصر واگرایی را حذف كنیم. دشمن باید امید خود به داشتن هرگونه پایگاهی در كشور را از دست بدهد.

سرنوشت ملت غافل ملامت شدن است و همیشه رنگ زمینه صفحات كتابهای تاریخ، قرمز بوده است.

  پرينت صفحه